Doelen 2012 - juni

Omdat ik in Roemenië zat, is de doelenupdate iets later dan gebruikelijk. Toch is er wel wat te melden.

1. Een lifter meenemen
Ik zat lange tijd in het buitenland, zonder auto, dus ook zonder lifters.

2. Afvallen tot onder de 90 kilo
In één woord: drama! Na India en Nepal krijgt dit doel de hoogste prioriteit.

3. Vier doubleurs of minder halen in mijn mentorklas
Het schooljaar is voorbij. Na lange vergaderingen is de uitkomst bekend en staat het aantal doubleurs op vijf. Dat is beter dan welk moment in het afgelopen jaar dan ook, en ik ben ook trots op het resultaat, maar helaas is het niet het bereikte doel. Definitief mislukt.

4. Minimaal 11.000 euro voor Roemenië verzamelen

5. Een serieuze stap verder zetten in het schrijven van toneel
Afgelopen week heb ik het boek Sjakie en de chocoladefabriek herlezen en heb ik de eerste aantekeningen voor mijn daarop gebaseerde script op papier gezet. Ik heb leuke ideeën om uit te werken en ga daar komende week wat meer van uitwerken.

6. Tien sterren bij elkaar eten
Hier en hier kon je mijn verhalen lezen over de Treeswijkhoeve. Het bezoekje bracht mijn aantal sterren dit jaar op zeven.

7. Tien meergangendiners maken voor minimaal vier personen met bijpassende wijnen
De teller blijft steken op vier. Hoewel dit doel moeilijk te verenigen is met doel twee, ga ik toch proberen ze te combineren.

8. Minimaal zes landen bezoeken waar ik nog nooit ben geweest
In Roemenië ben ik al regelmatig geweest. Die telt dus niet. Volgende maanden kunnen hier wel wat landen aan worden toegevoegd. Een afspraak voor Ierland is gemaakt, maar die zal pas komend jaar plaats gaan vinden. Mijn hoop was nog een interessante tussenlanding op weg naar New Delhi, maar die zal helaas in Frankfurt zijn.

9. Een zuivere tenor-C zingen
Voor ik naar Roemenië vertrok heb ik me door de audities van Les Miserables heen gezongen, waar ik volgend jaar in zal gaan spelen. Nu zit ik met gekneusde ribben thuis en is zingen erg lastig.

10. Op tv komen
Iemand nog die samen mee wil doen aan Lingo?

No sleep!

Eerder schreef ik het hartverscheurende verhaal van Alina, het Roemeense rozenmeisje. Zij en haar broertje Alin zijn voor mij een van de vele redenen om al vier jaar terug te keren naar Constanta.

Een week voor ik dit jaar naar Roemenië vertrok, kreeg ik het bericht dat er in een buitenwijk van Constanta een nieuw gezin was aangetroffen. In een geitenstal leefde een familie al een jaar lang tussen 150 geiten: man, vrouw, vier kinderen, waaronder een zoon met een bochel en een met het downsyndroom. Hun dagelijkse rantsoen: een liter geitenmelk en een stukje kaas.

Op het zomerkamp dat we voor de Roemeense straatkinderen organiseren, nemen we twee kinderen uit het gezin mee: dochter Nicoleta en zoon Mihai, ook wel Mariam genoemd. Na heel wat gehussel met kamers (lees hier waarom) wordt Mihai bij mij op de kamer ingedeeld. Zo goed als meteen is er vriendschap gesloten.

Tijdens de maaltijden ontpopt Mihai zich als een enorme eter, die veel meer lust dan kaas en melk. Hij staat erop elke keer naast mij te zitten en van bijna elk bord schuif ik een groot deel naar het zijne. Het is een genot de jongen zo te zien eten.

Dagelijks wordt er gezwommen. Voor Mihai is dat een geheel nieuwe ervaring en met zijn zwemband spartelt hij door het water. Eenmaal erin is het moeilijk hem er nog uit te krijgen. In een kringgesprek over toekomstdromen vertelt hij dat hij vanaf nu zwemleraar wil worden.

´s Avonds in de slaapkamer begint het gebruikelijke spelletje om de kinderen in slaap te krijgen. Ik slinger verwoed woorden als dorme, peeriejee de dients en in paat de ruimte in, maar zijn steevaste antwoord luidt: ´No sleep!´ Dat is echter de enige weerstand die hij biedt, want daarna is hij meteen vertrokken van alle inspanningen van de dag.

Het kamp is voorbij. Nog één dag zijn we in Roemenië. Die dag gebruiken we om de arme gezinnen te bezoeken. Natuurlijk gaan we ook langs in de geitenstal. Als we tussen de beesten door het schuurtje bereiken waar het gezin woont, vliegt Mihai me meteen om de nek. Het duurt lang voor hij loslaat. Als hij dat dan uiteindelijk doet, vertelt Ellen hem dat ik heb aangeboden zijn persoonlijke sponsor te worden om zijn opleiding te gaan betalen. Meteen vliegt hij me weer om de nek. Mijn arme gekneusde ribben kraken. Deze keer wil hij helemaal niet meer loslaten. De tijd van afscheid is echter daar. Met een vreemde kruising van bedroefdheid en een grote glimlach stamelt hij: 'No sleep!'

Red mijn vakantie!

Geachte redactie van Red mijn vakantie,

Met veel bewondering kijk ik wekelijks naar jullie geweldige programma, waarin Alberto en Rob nergens vrolijk van worden en Nederlanders in het buitenland die zelf niet op durven te treden te hulp schieten.

Graag wil ik jullie het volgende voorleggen: de afgelopen week heb ik met een groep straatkinderen uit Constanta overnacht op het kampterrein Stejarul in Dambovita in Roemenië. Zoals u op de website kunt zien, als u het Roemeens beheerst, werd ons een prachtig kampterrein met allerhande faciliteiten beloofd. Hierbij een kleine en onvolledige opsomming van de gebreken waarmee wij moesten handelen:

* Bij aankomst bleken alle gebouwen buitengewoon smerig te zijn. Vorige groepen hadden afval onder de bedden achtergelaten, dat niet door de poetsploeg (indien die er een was), was verwijderd. Vloeren en sanitaire voorzieningen stonken en lagen vol plassen en rommel.

* Over die sanitaire voorzieningen gesproken: de meeste douches deden het niet. Van de douches die het wel deden spoot het (koude) water alle kanten op, behalve recht naar beneden.

* Ongeveer 50% van alle matrassen was nat, beschimmeld of doortrokken van spot. Ze stonken verschrikkelijk en sommige waren opengewerkt. Naar buiten springende veren, zoals vaak gezien in tekenfilms, waren aan de orde van de dag.

* Op mijn slaapkamer kon de kraan niet worden uitgedraaid. Dat resulteerde erin dat ik vier keer per nacht naar de wc moest. Toen het water in de wasbak niet meer wegliep, moesten we het water zelfs in zijn geheel laten afsluiten, om overstroming te voorkomen. Ook de stroom viel geregeld uit in alle huisjes.

* Zondagmiddag werd het volledige kampterrein bezet door dagjesmensen. Buiten onze eigen kamertjes was er op het hele door ons gehuurde kamp geen plekje voor ons te vinden om de kinderen te vermaken. Ter compensatie bood de kampbeheerder ons een flesje frisdrank aan.

Dat je op het hele terrein werd opgegeten door de muggen en ik mijn ribben gekneusd heb door te ruwe spelletjes met de kinderen, kan de kamporganisatie natuurlijk niet worden aangerekend. De lijst hierboven kan ik echter nog minimaal verdubbelen.

Ik hoor u denken: 'Maar als u al terug bent, waarom schakelt u ons dan nu pas in?' Het antwoord is eenvoudiger dan u denkt: uw programma is natuurlijk heerlijk om uit leedvermaak te bekijken, maar ik moet er niet aan denken dat ik op vakantie daadwerkelijk geconfronteerd zou worden met die twee bloedhonden. Daar zou ik niet zo vrolijk van worden!

Ondanks al deze gebreken hebben wij, en vooral de straatkinderen van Constanta, een geweldig kamp achter de rug. Hoewel ik het grootste deel op een ligbedje aan het zwembad heb doorgebracht, omdat ik niks anders kon, is een kamp in Roemenië nog nooit zo snel verlopen. Onze leerlingen hebben wederom fantastisch werk afgeleverd. Nu rest ons helaas nog één dag om te gaan kijken hoe alle kinderen wonen. En wat dat kampterrein betreft: wij hebben onze eigen manieren om duidelijk te maken dat het niet was zoals beloofd!

Schrijnend

Natuurlijk ga ik elk jaar terug naar Roemenië om iets te kunnen betekenen voor de straatkinderen van Casa Sami. En natuurlijk ga ik elk jaar terug naar Roemenië omdat ik het belangrijk vind dat de leerlingen van Were Di met eigen ogen kunnen zien hoe mensen die minder hebben dan zij moeten overleven. Ik werk graag samen met de Roemeense staf en ik kan genieten van de mooie plaatsen in de omgeving, zoals Cheile Dobrogei. Toch is een van de voornaamste redenen om elk jaar terug te gaan een van de meest schrijnende gevallen die ik ken in Constanta.

Om de hoek bij het inloophuis wonen Alin en Alina. Een broertje en een zusje, die dagelijks langskomen. Als hun vader tenminste geen kuren heeft op dat moment. Elke avond moeten Alin en Alina naar Mamaia om rozen te verkopen voor hun vader. De opbrengst besteedt hij aan bier. Ze doen dat al zo lang ik ze ken, en waarschijnlijk al langer. Toen ik ze leerde kennen waren ze een jaar of zeven.

Beide kinderen zijn nog nooit mee geweest op het kamp dat wij voor de straatkinderen organiseren. Ze mogen dat niet van hun vader, omdat hij dan een week inkomen misloopt. Het hele gezin leeft namelijk van de rozenverkoop van Alin en Alina. Als wij aanbieden de misgelopen inkomsten te vergoeden, worden er absurde bedragen genoemd. Ook hebben we wel eens (na afspraak) een berg boodschappen gebracht, waarna ze vervolgens nog niet kwamen opdagen. De kinderbescherming is er al regelmatig op afgestuurd, maar ook zij kunnen blijkbaar niks voor deze kinderen betekenen.

Alin lijkt zich erbij te hebben neergelegd. Alina zit overdag hele dagen te huilen omdat ze alwéér niet mee mogen op kamp. Wij verwennen ze zo veel als mogelijk door snoep te kopen, ze minuten lang te knuffelen en door ze ´s avonds in de restaurants bij ons aan tafel te verwelkomen. We kopen dan meteen wat rozen, zodat ze niet worden gestraft voor het feit dat ze te weinig hebben verkocht.

Ik sta ervan versteld dat het me na vier jaar nog steeds zo veel doet. Kinderen wil ik nooit, maar als ik vandaag de gelegenheid zou krijgen deze twee mee naar huis te nemen om ze te adopteren, dan zou ik daarover geen seconde hoeven na te denken. Ze moeten weg uit het gezin dat ze uitbuit, uit een cultuur waarin meisjes zonder pardon worden verkocht. Misschien kan ik ze zo helpen...

Benefietdiner voor Roemenië

Als ik dit verhaal begin, hang ik in het Europese luchtruim. Ik schat in zo boven Tsjechië. Of Slowakije. Was dat nog maar gewoon Tsjechoslowakije, want dan zat ik nu zeker goed. Eindbestemming is natuurlijk voor de vierde keer Roemenië. Met collega I. en acht leerlingen, die zich het afgelopen jaar uit de naad gewerkt hebben om zo veel mogelijk geld in te zamelen voor de straatkinderen van Constanta. Dat hebben ze beter gedaan dan ooit: ruim 11.700 euro hebben ze bij elkaar gesprokkeld en waarschijnlijk is dit nog niet de eindstand!

Voor ik ga beginnen aan een reeks verhalen over dit project, neem ik jullie graag mee terug naar een van de financiële acties en wel het benefietdiner voor Roemenië, dat M. (de man van collega I.), collega H en ik hebben georganiseerd op school. Het blijft natuurlijk altijd een beetje ironisch om uitgebreid te gaan tafelen om mensen te steunen die dat niet kunnen, maar we hebben toch onszelf en onze gasten een mooie dag bezorgd en wat geld verdiend voor ons project.

Al weken van tevoren zijn M. en ik samen aan het koken om gerechten te bedenken, wat we gezien hebben in sterrenrestaurants na te koken en te bewerken tot onze eigen gerechten en onze vaardigheden aan het verbeteren. Na een hele dag oefenen, proeven, wijn drinken, proeven, koken, proeven, combineren en nog meer proeven zijn we zover: we hebben naar ons idee een prachtig menu samengesteld en zijn klaar voor de grote gastronomische dag.

We mogen op school gebruik maken van de grote restaurantkeuken in het vmbo-bovenbouwgebouw (nog ontzettend bedankt daarvoor) en beginnen om tien uur 's ochtends met het voorbereiden van de mise-en-place. Urenlang staan we te snijden, te stoven, in te vriezen, te geleren, te frituren, te kneden en natuurlijk vooral ook weer veel te proeven. Vanavond moet alles perfect in orde zijn en moeten onze gasten zich in een bovengemiddeld restaurant wanen.

Om zes uur komen collega I. en collega M. in een soort Tiroler jurkjes aangewandeld. Zij zullen als gastvrouwen gaan fungeren en meteen is duidelijk dat ze een andere insteek hadden dan ik bedacht had. Er ontstaat een soort slapstickduo, zodat onze gasten niet alleen voorzien zijn van geweldig eten, maar ook van het nodige entertainment. Ook de afwasploeg is inmiddels binnen.

Nog een uur later arriveren onze eerste gasten, die worden ontvangen met ons aperitief Aperol Spritz. Dat had ik de dag ervoor op Taste of Amsterdam geproefd en dat was in de tijd dat oranje nog kon. Op ons terras krijgen ze een keur aan amuses voorgeschoteld. Het idee heb ik geleend van Restaurant 't Amsterdammertje in Loenen aan de Vecht: een wereldreis in amuses. Ook de basis van ons voorgerecht komt daarvandaan: tonijn en gegeleerde tomatenbouillon, mooi op het bord geplaatst met veel bijpassende garnituren en een saus op basis van crème fraîche en kruiden. Erbij schenken we een Viognier van Paul Mas.

M.'s grote moment is daar. Hij mag zijn sukade met structuren van knolselderij en pastinaak uitserveren. Gelukkig hebben we wat sukade over voor het keukenteam, want die is echt overheerlijk. Ook gaat hij geweldig samen met de Primitivo Menhir die het gerecht vergezelt.

Het nagerecht is geïnspireerd op de keuken van Bretelli in Weert en heeft hangop, ananas en chocolade als basis. Met een decoreerspuit maak ik het gerecht af door druppels mangocoulis kunstig op het bord te spuiten. Als ik daarmee klaar ben, kijk ik om om het totaalresultaat te bekijken. Dan blijkt dat een van de gastvrouwen met een doekje achter me aan is gekomen om de 'geknoeide druppels' van de borden te verwijderen! Goed bedoeld, maar ik kan weer van voren af aan beginnen. De Californische muskaatwijn Elektra past hier perfect bij. Ook die zouden bezoekers van Bretelli kunnen herkennen.

Als we het restaurant in lopen, zijn onze gasten zeer tevreden en overdonderd door het gastronomische geweld. De complimenten vliegen door de lucht, maar wij staan alweer in de keuken om wat friandises af te maken. Koffie wordt gezet en ik leg de laatste hand aan mijn bananenloempiaatjes en mijn eigen ananasbonbons, die sinds ik ze mee naar school nam vriendenmakers worden genoemd.

Achteraf kunnen we terugkijken op een fantastisch geslaagde dag, zowel het kook- als het eetgedeelte. Trio M., collega H. en ik zijn natuurlijk te boeken voor al uw feesten en partijen. Rest mij slechts nog onze sponsoren te bedanken: Keurslagerij Adriaans in Valkenswaard voor de prachtige sukade, vishandel Zwarthoed in Waalre voor het mooie stuk tonijn en slijterij Baken / 't Zwaantje in Valkenswaard voor de selectie en levering van de bijpassende wijnen die we bij de gerechten hebben kunnen serveren! Bedankt!

Treeswijkhoeve - Waalre

Hoe collega R. en ik bij de Treeswijkhoeve terechtkwamen heeft u allemaal HIER kunnen lezen. Vandaag iets meer over onze ervaringen.

Als we de parkeerplaats op willen rijden, wordt de weg geblokkeerd door een zakenmannerig type. Aan de kant gaan is blijkbaar geen optie voor hem. Waarschijnlijk ziet hij mijn auto niet eens, omdat die minimaal twee keer kleiner is dan de zijne. Duidelijk iemand die hier even de zoveelste zakenlunch komt wegwerken. Collega R. heeft hetzelfde opgelaten gevoel dat ik nog herken van mijn ´eerste keer´ bij Da Vinci. Hij heeft nog het beeld dat wij als ´twee middelbare-schoolleraartjes´ hier niet helemaal thuishoren. De blik die de zakenman ons toewerpt, zegt hetzelfde. Gelukkig kunnen wij de rest van de middag erg lachen om het steenkolenduits waarmee hij zijn klant toespreekt.

Genoeg over de anderen in de zaak! Wij worden, ook als leraartjes, natuurlijk keurig ontvangen en we krijgen een tafel in de tuin, met o.a. uitzicht op een citroenboom. De amuseparade begint. Eerst nog ´eenvoudig´ met op een hoge metalen pin gepresenteerde gemarineerde groenten, kroepoek van tomaat en basilicum met een mozzarelladipsaus, ook met tomaat en basilicum, en ontzettend lekkere olijven.

Daar blijft het niet bij. Er volgen nog twee kleine gerechtjes. Het eerste bestaat uit twee gedeelten: in een schaaltje liggen diverse structuurtjes van tomaat en parmezaanse kaas en op het dekseltje dat erbij hoort liggen een blokje zalm en verschillende bereidingen van komkommer. Vooral dat laatste is erg lekker. Het tweede gerechtje heeft buikspek in de basis met diverse garnituurtjes, waaronder een gefrituurde asperge. De opbouw is prachtig: de gerechten worden steeds mooier en we zijn prima opgewarmd voor het echte werk!

Het voorgerecht is kwartel. Met daarbij een marbré van ganzenlever en rookvlees. En asperges. Het is duidelijk dat het aspergeseizoen op z´n einde loopt, want bijna elk gerecht is ermee afgemaakt. Het lijkt of de kans nog even wordt benut ze te verwerken: mij hoor je niet klagen!

Over het tussengerecht wel een beetje. Maar dat gaat ook over kreeft en dat is nu eenmaal het lekkerste wat er is. De kreeft ligt in een kerriesaus die voor mij de smaak van de kreeft dusdanig overstemt dat ik de kreeft niet meer proef. Ook zitten er in de kreeft nog een paar baleintjes. Zoiets schijn je dan terug te moeten sturen, maar dat vind ik nog decadenter dan ´zomaar´ in je lunchpauze even in een sterrenrestaurant te gaan lunchen... Bij de kreeft wordt echter een gebakken oester geserveerd. Die maakt de kreeft helemaal goed. Die oester is echt het lekkerste dat ik deze middag te eten krijg. Ook de wijn erbij, uit het voor mij onbekende wijnland Portugal (ja, natuurlijk ken ik port), is erg goed.

Het hoofdgerecht: kalfsvlees met een fijne, krachtige jus, verschillende aardappelbereidingen, waaronder een pomme soufflé. Respect voor mensen die dat kunnen maken, want mij is het nog nooit gelukt. We proeven een heerlijk stukje sukade met een krokant korstje en wat bereidingen van tuinbonen.

Na de koffie met diverse zoete hapjes krijgen we een alleszins redelijke rekening gepresenteerd, waarna we terugkeren naar school om alle afgunstige blikken in ontvangst te nemen. Collega R. raakt maar niet uitgepraat over het fantastische eten. Volgend jaar weer?

Een ster zit in een klein hoekje

Ik zit dus in de ruimte waar ik werk als ik geen les geef. In de volksmond ook wel 1.21. Een altijd te warm hokje, waar doorgaans een weeïge lucht hangt. Gelieve geen causaal verband te zoeken tussen de eerste en de vorige zin van dit verhaal.

Dan gebeurt er iets wat mijn woensdag zal veranderen! Naast mij beëindigt collega R zijn correctiewerk, waarbij hij gekscherend een oneliner de ruimte in schalt: "Zo, mijn correctiewerk is klaar, hoe laat had jij ook alweer gereserveerd bij De Treeswijkhoeve?"

Ik hoor dat hij het niet serieus bedoelt, maar mijn zintuigen zijn tot in de puntjes gescherpt! Ik grap terug dat die reservering toch voor morgen was? De website van De Treeswijkhoeve heb ik er op dat moment al bijgenomen om openingstijden te controleren. Eigenlijk weten we allebei op dit moment in het gesprek al waar we morgen zullen eindigen.

We veinzen nog een kwartiertje dat het allemaal op een grap berust. Ik breng er nog tegenin dat ik morgen eigenlijk naar de Nepalese ambassade moet. Maar als ik schuif met afspraken, kan ik... hier een zangles verzetten... daar een doktersafspraak... dan kan ik woensdagmiddag wel vrijmaken...

Vandaag is het restaurant gesloten, dus ik probeer per e-mail te reserveren in plaats van telefonisch. Vlak voor ik op de verzendknop druk, kijken we elkaar nog één keer aan. We weten nog steeds niet van elkaar of we het daadwerkelijk menen, maar om ons daar druk over te maken is het al te laat: het bericht is verstuurd. Het ligt vast: ook al hebben we nog wat vergaderwerk voor de boeg, morgen luiden wij in stijl de zomervakantie in!