Helse rit

De weg van Khajuraho naar Varanasi gaat een lange worden. Dit verhaal een korte: ik ben ziek. Met hoge koorts en met loperamide platgelegde darmen schok ik slapend en zwetend twaalf uur over de met stenen bezaaide wegen, tot een kilometer of vijftig voor onze nieuwe halte. We hebben geluk: in Varanasi gaan we het hoogtepunt van het Shiva-festival meepakken, wanneer duizenden in oranje geklede pelgrims zich gaan wassen in de Ganges.

Het laatste stuk weg is een vierbaanssnelweg, waarvan wij alleen de rechterhelft mogen gebruiken. De linkerhelft is voorbehouden aan de pelgrims die al dagen op weg zijn naar Varanasi. Op blote voeten, geheel in het oranje gekleed trekken ze naar de stad. Op hun schouder dragen ze daarbij een versierde stok, waaraan aan elke kant een potje of flesje met Gangeswater bungelt. We zien er tientallen gebruik maken van de autoloze snelweg.

Aan onze kant van de weg gaat het er anders aan toe. We moeten spookrijden omdat we niet op de linkerweghelft mogen rijden. Lange drommen auto´s, bussen en motoren komen elkaar tegemoet, wat niemand ervan weerhoudt gewoon de vreemdste inhaalmanoeuvres uit te proberen. Wij hebben echter alle vertrouwen in Mr. Singh, die ons al door veel moeilijke verkeerssituaties heeft geloodst. Ook nu brengt hij ons netjes tot voor de deur van het hotel. Ik probeer iets binnen te houden van wat ik nog over heb van de lunch, waarna ik meteen mijn bed in duik, in de hoop morgen fris te zijn voor alle rituelen aan en in de Ganges. Wekker: 4:30.

Khajuraho

De oplettende lezer heeft natuurlijk gezien dat mijn laatste twee verhalen in de verkeerde volgorde zijn gepubliceerd. Vanaf nu gaan we dus weer in de juiste volgorde verder, na het bezoek aan de Taj Mahal.

Na een lange busreis, via Gwalior en Orchha, zijn we aangekomen in een zeer luxe hotel in Khajuraho. ´s Ochtends begint het programma gelukkig een keer pas om negen uur, zodat we een keer een volle nacht maken. We gaan de stad en de omliggende dorpen verkennen per fiets.

Het eerste stuk gaat vlot: asfalt naar beneden. Na een kilometer of twee passeren we een mooie tempel, waarna de weg verandert in een hobbelige zandweg vol stenen. Met ´aanloopjes´ moeten we door diepe plassen die verhullen waar het veilig is om te fietsen. Slalommend tussen koeien en geiten ploeteren we onder de brandende zon. De eerste stop is een klein boerderijtje waar we even binnen mogen kijken.

Later krijgen we uitgebreide rondleidingen door twee dorpjes. Buiten bij een grote put staan de vrouwen en kinderen zich te wassen. Overal liggen koeien, geiten en varkens. We gaan kijken op een schooltje en bij mensen thuis. In het andere dorpje wordt het kastenstelsel heel goed zichtbaar gemaakt. Eigen delen van het dorp voor elke kaste, eigen pompen voor elke kaste, etc. Interessant om te zien vind ik de inscripties op de huizen, die elke willekeurige passerende dokter informeren wanneer de kinderen voor het laatst zijn ingeënt voor tetanus en polio.

Midden in het dorp zit een oude man met een beschilderd gezicht. 'You Italian?' krijgen we naar ons hoofd geslingerd. 'No, Dutch!' reageert iemand. Meteen veert de man op en nodigt iedereen uit zijn huis te komen bekijken. Plotseling begint hij naar boven te wijzen onder het prevelen van 'Airplane, airplane'. Wij horen niks, tot er ineens, vlak boven onze hoofden, een dalend vliegtuig overkomt.

Terug in het hotel springen we meteen in het zwembad. Voor het eerst een mooi zwembad met lekker, redelijk koud water. Voor 's middags stond het westelijke tempelcomplex nog op het programma, maar dit zwembad doet ons alles vergeten. De fietstocht in temperaturen van boven de 40 graden heeft haar tol geëist en de rest van de dag genieten we in en aan de rand van het bad.