La Fleurie in Oirschot

Waarom we er terechtkwamen, zal ik later deze week nog wel eens vertellen, maar vorige week zat ik met collega's H. en H. op een drukke kermiszondag bij Restaurant La Fleurie in Oirschot. We zitten in een oude bakkerij, een pand dat van buiten niet al te bijzonder is, maar binnen erg sfeervol.

Na een vriendelijke ontvangst worden we naar onze tafel begeleid door een jonge ober en na een korte blik op de kaart zijn we er snel uit: we kiezen het Menu Fleurie van vier gangen, een klein wijnarrangementje, omdat we nog met de auto terug naar huis moeten.

Terwijl we genieten van een behoorlijke rij amuses (o.a. wasabinootjes, krokantjes van Parmezaanse kaas en een kerriesoepje met linzen en Hollandse garnalen), valt ons één ding op: onder het personeel bevindt zich een dame die zeer luidruchtig door het hele restaurant wervelt. Nieuwe gasten worden van achteruit de zaak luidop begroet. Waar zij ook is, we horen háár. Waarschijnlijk is ze de eigenaresse, want als ze gewoon personeel was, zou ze er niet lang werken. Gelukkig wordt het minder naarmate de avond vordert.

De voorgerechten maken nog niet heel veel indruk. Ik heb roulleaux van tong en zalm, die niet erg hoog op smaak zijn. Ze liggen op een salade van krabscharen. Die zijn wel hoog op smaak, maar ik proef maar weinig krab. Gelukkig wordt dit gerecht begeleid door een mooie citroengel en ook de gembermayonaise is erg lekker.

Tijd voor een tussengerecht. Eerst krijgen we een glas wijn, een Zuid-Afrikaanse rosé in mijn geval. We krijgen daarbij een ingestudeerd verhaal dat zenuwachtig wordt gepresenteerd, maar de wijn gaat prima samen met het absolute hoogtepunt van deze avond: stukjes piepkuiken van de barbecue met paddestoelen, pasta en een jus van ras el hanout. Ineens word ik nog blijer dat ik volgende week naar Marokko ga! Wat is ras el hanout toch lekker en wat past het prima in dit gerecht en bij de wijn. Echt een klassegerecht.

Dezelfde ober voorziet ons van wijn voor het hoofdgerecht. Ik hoop dat hij wat losser gaat vertellen als ik wat hulpvragen stel over de wijn. Het werkt: nu hij niet meer genoeg heeft aan het ingestudeerde praatje en moet gaan improviseren, zien we een spreker die weet waarover hij het heeft en er ontstaat een leuk gesprek over de wijn, een Chileense chardonnay. Deze wijn hoort bij het hoofdgerecht: gebakken snoekbaarsfilet met krokante paling in een saus van waterkers. Wederom een erg mooi gerecht. De stukjes paling hebben een krokant gefrituurd jasje. Vaak neemt dat een hoop smaak weg, maar dat is hier absoluut niet het geval: erg lekker. Het stuk snoekbaars is niet overal even dik, waardoor het dikke middenstuk mooi glazig is, maar de wat dunnere stukken aan de rand te gaar. Op dit minpuntje na, opnieuw ontzettend lekker, en mooi gepresenteerd!

Ik ben geen zoetekauw, dus als er kaas op de kaart staat, neem ik dat als nagerecht. Deze keer vind ik het echter zo veelbelovend klinken dat ik toch zwicht voor het mangotaartje met bramensorbet, zwarte-sesamkletskopjes en muntschuim. Gelukkig krijg ik daar geen spijt van: vooral die kletskopjes zijn erg goed.

Bij de koffie krijgen we nog een schaaltje bonbons dat we eerlijk delen. Een After-Eighthapje vind ik het lekkerste van dit leien plateautje. Als we daarna ook nog een alleszins redelijke rekening krijgen gepresenteerd, kunnen we uiterst tevreden het pand verlaten.

Later deze week zag ik een lijst van honderd restaurants die volgens clientèle en enkele professionals de grootste kans zouden maken op een ster. La Fleurie staat op dit lijstje. Zo'n lijst zegt natuurlijk niks (Hofstede De Blaak ontbreekt en het restaurant van een van de hoofd-samenstellers van de lijst prijkt bovenaan) en het lijkt me voor deze zaak nog wat te vroeg, maar voor een prima betaalbare goede keuken kun je zeker in Oirschot terecht!

 

Het Weeshuys in Geertruidenberg

Ik weet dat ik nog geen einde heb geschreven aan mijn reis door India en Nepal, en ik weet ook helemaal niet of ik dat nog ga doen, maar ik heb nog een restaurantrecensie liggen, die onderhand gepost moet worden. Zeker ook omdat ik me toch weer heb laten verleiden om vanavond een restaurant met en Bib Gourmand uit te gaan proberen. Daarover later meer!

Voor nu een restaurant zonder sterren en zonder bib. Wel vermeldingen in Lekker en Gault Millau. Vrienden van ons hadden al lang de uitnodiging geplaatst om een keer op bezoek te gaan bij Het Weeshuys in Geertruidenberg. We gingen erop in op 1 september, in het laatste weekend waarin deze zaak haar heropening vierde met een groots aangeprezen tiengangenmenu.

Vriendelijk worden we naar het terras begeleid om het aperitief en twee amuses te gebruiken in de zon. We openen met een klein glaasje met een mousse van komkommer met gemarineerde witvis en een schuim van karnemelk en limoncello en meteen krijg ik het gevoel dat dit een heel mooie avond kan gaan worden. Ook de volgende, wat eenvoudigere amuse valt in de smaak: een koud watermeloensoepje met feta en basilicum. We besluiten alle vier voor de tien gangen te gaan en vertrekken naar onze besproken tafel aan het raam.

Het menukaartje op onze tafel leert ons dat we met de amuses de eerste twee gangen al achter de rug hebben, wat ik toch weer jammer vind: als je tien gangen aanbiedt, dan moet je tien gangen geven en de amuses horen daar mijns inziens niet bij.

Een mooi gerechtje met zwaardvis volgt. De vis combineert prima met de garnituren van grapefruit en zwarte knoflook. Daarna volgt het absolute dieptepunt van de avond: de kalfsmuis. We krijgen een rechthoekig bordje met een plakje kalfsmuis erop met een gegrild tomaatje, een ansjovistaartje en hier en daar een druppel gele-paprikamousse. Allemaal erg flauw en weinig interessant gepresenteerd.

Ik ga niet alle gangen beschrijven, maar zeker wel het absolute hoogtepunt. Na het laatste, mooie tussengerecht van zomerschol volgt het hoofdgerecht: diverse delen van de boerderijduif in een heerlijke saus en diverse bereidingen van pompoen, limoen en beukenzwammetjes. Wat een ontzettend lekker vogeltje en wat bén ik blij dat er aan tafel al mensen verzadigd zijn! Ook de Chianti die bij de duif wordt geschonken, tilt het gerecht naar de top.

Er volgt een crème van kaas. Kaas heb ik altijd het liefst in de puurste vorm aangeboden, maar dat is natuurlijk slechts een kwestie van smaak. Na een aardig nagerechtje krijgen we koffie met friandises van chocolade en lychees. Ook deze friandises worden als gang geteld, dus ik voel me wel een beetje bekocht, ook al heb ik zeker voldoende gegeten. En gedronken...

Omdat er meer liefhebbers zijn van pure kaas, bestellen we nog een kaasplankje met een geweldige dertig jaar oude port, waarna we, ruim zes uur na binnenkomst, het pand verlaten. Een avond met vriendelijke en kundige bediening, prima wijnkeuze, met ontzettend mooie gerechten, maar helaas ook afgewisseld met totaal oninteressante hapjes. En tien gangen zijn tien gangen! Geen zeven!

 

Het vervolg van Nepal: olifantensafari

We trekken opnieuw Chitwan National Park in, deze keer op de rug van een olifant. Ik ben helemaal geen liefhebber van olifantenritjes, maar de informatiebrief van Djoser meldde ons het volgende: 'Een safari buiten de hekken van Chitwan National Park vanaf de rug van een olifant geeft 100% garantie dat u witte neushoorns te zien krijgt'. De reisleider probeert dit al te nuanceren door te melden dat die kans hooguit 99% is. Nog steeds aanzienlijk, maar ik zie de bui al hangen.

Onze vertrektijd is duidelijk afgestemd op de plaatselijke buienradar: de hele dag valt de regen met bakken uit de lucht, maar stipt om half drie drijven de wolken uiteen, zodat we onze olifanten droog kunnen bestijgen. We klimmen op torentjes, vanwaaraf we in het bakje op de rug van de olifant moeten klauteren. Per olifant vier personen, zodat voor ieder een hoek van dat bakje is gereserveerd en iedereen zo'n fijne paal tussen de benen krijgt gedreven.

Dan begint de marteling. 2,5 uur met je benen langs een olifant bungelen is al vreselijk, maar de route loopt over paden die eigenlijk te smal zijn voor zo'n beest, waardoor je met je benen voortdurend door de boomtakken wordt getrokken. Sommige van die bomen hebben grote doorns, dus ik ben blij dat ik voor de verandering adviezen heb opgevolgd en een lange broek heb aangetrokken.

We zien al snel een hert. En een varken. En nog een hert. En nog een varken. Tenminste, dat roept de gids enthousiast. Ik verdenk dat varken er sterk van gewoon hetzelfde beestje te zijn als net, dat snel is omgelopen. We hobbelen van vlakte naar vlakte, maar de meeste weiden zijn leeg, of ze worden slechts begraasd door een nieuw hert of hetzelfde varken. Op het laatste veld staat een uitkijktoren, waar de olifant ons naartoe brengt. De gids stapt via de slurf af en gaat op de eerste verdieping van de toren naar de wc. Als hij terugkomt, belooft hij ons nogmaals een neushoorn, nu binnen enkele minuten.

We lopen langzaam om de toren heen. Op de achterkant van het bouwwerk is levensgroot een neushoorn geschilderd. Ik kan de grap niet waarderen en voel nu al dat er vanavond veel kramp door mijn benen zal trekken als gevolg van het bungelen. Ik ben dus erg blij als we eindelijk van die beesten af mogen.

Bij dat afstijgen staan meteen meisjes klaar met trossen bananen die we kunnen kopen om aan de olifanten te voeren. Ik doe daar gelukkig niet aan, maar een groot deel van de groep trapt er wel in. Met hun nieuwe aanwinsten stormen ze op de olifanten af, waar ze meteen worden tegengehouden door hun baasjes: de olifanten mogen helemaal geen bananen eten. Als we ons omdraaien zijn de verkoopstertjes uiteraard spoorloos verdwenen.

Gelukkig eten we 's avonds in hetzelfde restaurant, zodat we in elk geval deze dag mooi kunnen besluiten, voor we dit tegenvallende Chitwan voorgoed achter ons kunnen laten. Eindelijk gaan we écht de bergen in trekken. Na ons mislukte avontuur met de neushoorns hoop ik dat de lucht in Pokhara helder genoeg is om de acht-kilometerpieken van het Annapurnamassief in de Himalaya fatsoenlijk te kunnen zien!

Doelen 2012 - augustus

Het ligt hier alweer een tijdje stil, dus ik moet toch maar weer eens wat tijd in dit log gaan steken. Al was het maar omdat veel mensen denken dat ik in Nepal ben blijven steken, terwijl ik toch al ruim drie weken weer in den lande ben. Dat verhaal over Nepal zal ik ook zeker nog wel afmaken. Maar eerst, zeker omdat ik juli heb overgeslagen, een update van mijn doelen.

1. Een lifter meenemen
Op dit vlak slechts een vervelend verhaal: ik reed op de A58, op weg naar Tilburg. Langs de kant stonden een man en een vrouw, met in hun handen een kartonnen bordje, waarop TILBURG stond te lezen. Kat in het bakkie zou menigeen, waaronder ik, denken. Net als je denkt een doel te kunnen wegstrepen, neemt de auto vóór mij die lifters mee! Ik foeterde nog dat ze van mij waren, maar het mocht niet baten.

2. Afvallen tot onder de 90 kilo
Dit doel heeft, zoals voor de vakantie al aangegeven, nu de hoogste prioriteit. Ik ben dan ook hard aan het Sonjaën en ik ben weer fanatiek aan het sporten (twee zaken die een mensenleven echt helemaal NIET leuk maken) om hier iets aan te doen. Toen ik zaterdag op de weegschaal stond, zag ik dat dit ondanks die vreselijke maatregelen moeilijk wordt.

3. Vier doubleurs of minder halen in mijn mentorklas
Het schooljaar is voorbij. Na lange vergaderingen is de uitkomst bekend en staat het aantal doubleurs op vijf. Dat is beter dan welk moment in het afgelopen jaar dan ook, en ik ben ook trots op het resultaat, maar helaas is het niet het bereikte doel. Definitief mislukt.

4. Minimaal 11.000 euro voor Roemenië verzamelen

5. Een serieuze stap verder zetten in het schrijven van toneel
Het storyboard is af. Ik heb bedacht wat de sfeer van de vijf liedjes die het stuk gaat tellen moet zijn. Twee scènes zijn volledig uitgeschreven. De deadline is 1 oktober. Waarschijnlijk kan ik dus met 'Charlie en iets met chocolade' dit doel van mijn lijstje strepen.

6. Tien sterren bij elkaar eten
Zaterdag at ik bij 't Weeshuys in Geertruidenberg. Geen ster, ook niet sterwaardig, maar toch zeer de moeite waard en vooral een erg leuke avond. Ik zal daarover nog uitgebreider schrijven binnenkort. Ik sta echter op zeven en de afspraken voor de laatste drie sterren zijn gemaakt. 12 oktober staat gereserveerd bij restaurant De Molen in Kaatsheuvel en er komt nog een exacte datum voor de voltooiing van dit doel: Boreas.

7. Tien meergangendiners maken voor minimaal vier personen met bijpassende wijnen
Ik zou afgelopen week nummer vijf hebben gehad, maar dat kon niet doorgaan omdat ik ziek was, maar ter vervanging komt er snel een nieuwe afspraak op korte termijn. Er is nog goede hoop voor dit doel.

8. Minimaal zes landen bezoeken waar ik nog nooit ben geweest
India en Nepal brengen het totaal voor dit jaar op drie nieuwe landen.

9. Een zuivere tenor-C zingen
Ik heb mijn zanglessen weer opgepakt afgelopen week. Dat heeft me een afspraak opgeleverd me een extra punt bezorgt voor doel 7, maar een C zit er nog niet in.

10. Op tv komen
Binnenkort krijg ik een uitnodiging voor de selectiedagen van Twee voor twaalf. Mochten er nog mensen met mij willen Lingoën, dan blijven die natuurlijk welkom!

Chitwan National Park

In Chitwan staan we weer als vanouds vroeg op. We worden verwacht bij de rivier in de buurt, waarover we met uitgeholde boomstammen tussen de krokodillen door zullen varen, op weg naar een stuk jungle waar we een wandeling gaan maken met een gids.

Net als we in de boten stappen, begint het te regenen. We varen door de brede rivier en zien inderdaad hier en daar een klein krokodilletje liggen. Diverse prachtige ijsvogels komen voorbij, maar opmerkelijk genoeg zijn het vooral de bomen aan de kant die ik erg mooi vind. Na zo'n drie kwartier varen, zien we voor ons het onheil al hangen: net voordat wij aanmeren, doet een boot vol Chinezen dat ook. Zij zijn zo ongelooflijk luidruchtig, dat de kans op het zien van interessante dieren zo goed als verkeken is.

Onze gids legt ons uit wat we moeten doen als we daadwerkelijk oog in oog komen te staan met een neushoorn. Ofwel minimaal drie meter hoog een boom in klimmen, ofwel een spelletje met dat beest gaan spelen: tikkertje om een boom tot hij het opgeeft. Het feit dat deze gids niet eens een verdovingspistool bij zich heeft, geeft nu al aan dat onze missie zinloos is: we zullen geen enkele neushoorn gaan zien, laat staan een tijger.

In het begin proberen we het inderdaad serieus te nemen en in stilte tijgeren we door het bos heen, op één groepsgenote na die het niet interesseert of de rest van de groep iets ziet en hevig dudeljoënd door het oerwoud heen stampt. Zelfs de op die manier gelokte wielewaal laat zich niet zien. Af en toe roept de gids dat hij een hert ziet. Wij zien ze echter niet. Het enige wat we wel tegenkomen is een verse afdruk van een tijgerpoot, maar ik verdenk onze gids ervan dat hij daar een malletje voor heeft, waarmee hij in alle vroegte naar deze plek gekomen is om ons te misleiden. De opbrengst van de dag bestaat uit een bloedzuiger, een rups, een duizendpoot en twee eenden, zodat deze wandeling, ook al was het een crosscountry-door-alles-heenwandeling, een behoorlijke deceptie genoemd kan worden.

Als we terugkomen in de Rhino Lodge is de temperatuur alweer naar ongekende hoogte gestegen. Dan blijkt dat het in Nepal heel gewoon is om dagelijks een powercut in te lassen: zes uur per dag wordt hier, moedwillig, waarschijnlijk uit besparing, de stroom afgesloten. Dat begint op het heetst van de dag, zodat ontsnappen onder een ventilator of in de airco onmogelijk wordt gemaakt en het eindigt als het al twee uur donker is, zodat lezen, schrijven, eten en allerlei andere zaken slechts mogelijk zijn met behulp van kaarsen. Dat laatste is slechts ongemakkelijk, het eerste ronduit sadistisch.

De enige manier om verkoeling te bereiken is de rivier die achter de lodge stroomt. Dat het water waarschijnlijk niet al te fris is, vinden we niet meer belangrijk. Probleem dat wel overeind blijft, is dat er krokodillen in zwemmen. Gelukkig is er ook voor dat probleem een oplossing, want wat verderop in de rivier zijn olifanten aan het baden. En gouden stelregel in Nepal is: waar olifanten zijn, zijn geen krokodillen. Onze zo verdiende verkoeling krijgen we dus tussen een groepje olifanten. Als volmaakte douches sproeien de olifanten het water over ons heen en elke keer als ze ons met een voltreffer raken, lijkt het door de stand van hun onderlip alsof ze ons staan uit te lachen.

De rest van de dag breng ik zo veel mogelijk in de schaduw door, maar omdat ook dat geen enkele zin heeft, kruip ik op mijn kamer in een koud bad, waar ik blijf zitten tot we, in het donker, gaan eten. Half versuft roer ik in mijn lasagna, tot om acht uur plotsklaps het licht en de ventilatie aanschiet. Zienderogen verbetert mijn toestand, zodat ik toch nog kan genieten van mijn eten, waar eindelijk weer eens fatsoenlijk vlees in zit!

Op weg naar Nepal

Na onze slapeloze nacht in de hitte van Shivpatinagar starten we met de laatste etappe in India. We maken een korte fotostop om wat prachtige vogels, door sommigen ook kutmussen genoemd, op de gevoelige plaat te zetten, om daarna zonder te stoppen door te rijden naar de Nepalese grens. Daar stappen we uit om het laatste stuk te voet te doen. Meteen zijn we omsingeld door zo'n vijftien riksja's, die allemaal onze bagage naar Nepal willen brengen.

Wij hebben voor al onze bagage vier riksja's nodig, maar ja, wie kies je? Zodra de bagageklep van de bus open gaat, ontstaat er een gevecht! Om hun inkomsten veilig te stellen beginnen alle riksjarijders als dolle honden aan onze tassen te trekken. Hoezeer wij ook duidelijk blijven maken dat wij maar vier riksja's nodig hebben, en er ook niet meer zullen betalen, onze tassen worden in eerste instantie verspreid over tien fietsen. Ze beginnen van elkaar te jatten, en gaan op de vuist tot onze spullen uiteindelijk zijn verdeeld over vijf riksja's. Nog niet wat wij willen, maar zo gaan we op pad.

Eerst moeten we langs de Indiase grenspost om ons het land uit te laten stempelen. Dat gaat onverwacht snel en helemaal niet in stijl van de visumaanvraag. Blijkbaar zien ze je hier liever gaan dan komen. Een kleine wandeling later verschaft een grote poort ons toegang tot het veel toegankelijkere Nepal. Een nieuw stickertje wordt in ons paspoort geplaatst, waarna we onze tassen opzoeken. We betalen, zoals we ze duidelijk hadden gezegd, voor vier riksjarijders. Terwijl zij alweer een nieuwe ruzie starten over de verdeling van het geld, zitten wij al lang en breed in de bus die ons naar Chitwan moet brengen.

Nepal lijkt in eerste instantie veel op Nederland. We zien niks anders dan verre uitzichten over platte weilanden met koeien. Hier en daar komt een reclamebord voorbij van Oranjeboom, het ultieme Nederlandse koppijnbier. Gelukkig komt daar snel verandering in, als we met ons busje de eerste uitloper van de Himalaya beklimmen. Op de top van dit eerste 'heuveltje' genieten we van een heerlijk noedelsoepje en van een weids uitzicht over het dal.

Na de lunch komen we in onze eerste Nepalese file terecht. Een flink eind verderop schijnt een ongeluk te zijn gebeurd. We sluiten een tijdje aan, maar als onze chauffeur in de gaten krijgt dat we geen centimeter opschieten, draait hij uit de rij en slaan we de eerste de beste zandweg in die we kunnen vinden. Na heel wat gehobbel door de plassen en over de stenen draaien we weer een verharde weg op. We hebben een heel stuk gewonnen in de rij en kunnen nu redelijk snel weer gewoon doorrijden, zodat we vroeg in de middag al Chitwan National Park bereiken, waar we onze intrek nemen in de Rhino Jungle Lodge. Je wordt hier doodgegooid met olifanten, maar de neushoorns die, niet alleen in de naam van het hotel, ons beloofd worden, zijn nergens te bekennen. Eerst maar eens even rusten, want de temperatuur zit weer eens boven mijn grens.

Waar is de commissaris?

Nog één dag lange halen maken. Varanasi laten we achter ons om zo langzamerhand India te gaan verruilen voor Nepal. Een lange busrit voert ons vandaag naar het grensplaatsje Shivpatinagar, dat op geen enkele kaart te ontdekken valt.

We passeren twee op elkaar gebotste vrachtwagens met wat gewonden in de berm en kunnen lekker doorrijden. We passeren het ene na het andere dorpje tot we op een file stuiten. We staan er een klein half uur in zonder ook maar één centimeter op te schieten. Het bushulpje stapt uit om te gaan onderzoeken wat er voor dit oponthoud zorgt en dan begint de sensatie.

Het blijkt dat we in een lange file staan, omdat er in het verderop gelegen dorpje die nacht iemand is vermoord. Dat is nog nooit voorgekomen in deze contreien, dus de bevolking is hevig geschokt en heeft uit woede het dorp voor alle verkeer afgesloten. In het dorp zit een hele bende politie niks te doen, omdat de commissaris nog niet aanwezig is en als er in dit land niemand ergens opdracht toe geeft, gebeurt er hier ook helemaal niks.

Na nog een kwartier is Mr. Singh het zat. Met een felle stuurbeweging draait hij de bus uit de rij wachtende auto´s en vrachtwagens en stormt hij vol gas op de versperring af. Die blijkt niet al te stevig, dus als eerste denderen we het dorp binnen, gevolgd door vele anderen: als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Tot dat moment waren we niet allemaal even overtuigd van de waarheid van het verhaal, maar de grimmigheid in het dorp zegt genoeg. Op het centrale plein heeft zich een woedende menigte verzameld en een klein stukje verderop zit de hele plaatselijke politiemacht niks te doen.

Na een verder voorspoedige rit bereiken we Shivpatinagar. We stappen uit de bus en worden meteen tegen de vlakte geslagen door de hitte. Die lijkt hier erger dan ooit. De kamers hebben wel airco, maar het kost te veel energie om die aan te zetten. We gaan een slapeloze zweetnacht in. Er zijn wel ventilatoren, maar die werken door de temperatuur slechts als föhn. 's Nachts valt de stroom drie keer uit, waardoor het helemaal niet meer is uit te houden. Gelukkig wordt dat steeds beloond met het aanspringen van de ventilatoren, die alleen dan even enkele seconden een heerlijke verlichting geven. Erg jammer, want verder is dit een prachtig hotel in een oud jachthuis, waarvan de mooie tuinen 's avonds barsten van de vuurvliegjes en het uitzicht vanuit de kamer is erg mooi!

We weten niet hoe vroeg we 's ochtends onze biezen moeten pakken uit deze oven om dan eindelijk daadwerkelijk koers te zetten naar Nepal.