Schrijnend

Natuurlijk ga ik elk jaar terug naar Roemenië om iets te kunnen betekenen voor de straatkinderen van Casa Sami. En natuurlijk ga ik elk jaar terug naar Roemenië omdat ik het belangrijk vind dat de leerlingen van Were Di met eigen ogen kunnen zien hoe mensen die minder hebben dan zij moeten overleven. Ik werk graag samen met de Roemeense staf en ik kan genieten van de mooie plaatsen in de omgeving, zoals Cheile Dobrogei. Toch is een van de voornaamste redenen om elk jaar terug te gaan een van de meest schrijnende gevallen die ik ken in Constanta.

Om de hoek bij het inloophuis wonen Alin en Alina. Een broertje en een zusje, die dagelijks langskomen. Als hun vader tenminste geen kuren heeft op dat moment. Elke avond moeten Alin en Alina naar Mamaia om rozen te verkopen voor hun vader. De opbrengst besteedt hij aan bier. Ze doen dat al zo lang ik ze ken, en waarschijnlijk al langer. Toen ik ze leerde kennen waren ze een jaar of zeven.

Beide kinderen zijn nog nooit mee geweest op het kamp dat wij voor de straatkinderen organiseren. Ze mogen dat niet van hun vader, omdat hij dan een week inkomen misloopt. Het hele gezin leeft namelijk van de rozenverkoop van Alin en Alina. Als wij aanbieden de misgelopen inkomsten te vergoeden, worden er absurde bedragen genoemd. Ook hebben we wel eens (na afspraak) een berg boodschappen gebracht, waarna ze vervolgens nog niet kwamen opdagen. De kinderbescherming is er al regelmatig op afgestuurd, maar ook zij kunnen blijkbaar niks voor deze kinderen betekenen.

Alin lijkt zich erbij te hebben neergelegd. Alina zit overdag hele dagen te huilen omdat ze alwéér niet mee mogen op kamp. Wij verwennen ze zo veel als mogelijk door snoep te kopen, ze minuten lang te knuffelen en door ze ´s avonds in de restaurants bij ons aan tafel te verwelkomen. We kopen dan meteen wat rozen, zodat ze niet worden gestraft voor het feit dat ze te weinig hebben verkocht.

Ik sta ervan versteld dat het me na vier jaar nog steeds zo veel doet. Kinderen wil ik nooit, maar als ik vandaag de gelegenheid zou krijgen deze twee mee naar huis te nemen om ze te adopteren, dan zou ik daarover geen seconde hoeven na te denken. Ze moeten weg uit het gezin dat ze uitbuit, uit een cultuur waarin meisjes zonder pardon worden verkocht. Misschien kan ik ze zo helpen...

Benefietdiner voor Roemenië

Als ik dit verhaal begin, hang ik in het Europese luchtruim. Ik schat in zo boven Tsjechië. Of Slowakije. Was dat nog maar gewoon Tsjechoslowakije, want dan zat ik nu zeker goed. Eindbestemming is natuurlijk voor de vierde keer Roemenië. Met collega I. en acht leerlingen, die zich het afgelopen jaar uit de naad gewerkt hebben om zo veel mogelijk geld in te zamelen voor de straatkinderen van Constanta. Dat hebben ze beter gedaan dan ooit: ruim 11.700 euro hebben ze bij elkaar gesprokkeld en waarschijnlijk is dit nog niet de eindstand!

Voor ik ga beginnen aan een reeks verhalen over dit project, neem ik jullie graag mee terug naar een van de financiële acties en wel het benefietdiner voor Roemenië, dat M. (de man van collega I.), collega H en ik hebben georganiseerd op school. Het blijft natuurlijk altijd een beetje ironisch om uitgebreid te gaan tafelen om mensen te steunen die dat niet kunnen, maar we hebben toch onszelf en onze gasten een mooie dag bezorgd en wat geld verdiend voor ons project.

Al weken van tevoren zijn M. en ik samen aan het koken om gerechten te bedenken, wat we gezien hebben in sterrenrestaurants na te koken en te bewerken tot onze eigen gerechten en onze vaardigheden aan het verbeteren. Na een hele dag oefenen, proeven, wijn drinken, proeven, koken, proeven, combineren en nog meer proeven zijn we zover: we hebben naar ons idee een prachtig menu samengesteld en zijn klaar voor de grote gastronomische dag.

We mogen op school gebruik maken van de grote restaurantkeuken in het vmbo-bovenbouwgebouw (nog ontzettend bedankt daarvoor) en beginnen om tien uur 's ochtends met het voorbereiden van de mise-en-place. Urenlang staan we te snijden, te stoven, in te vriezen, te geleren, te frituren, te kneden en natuurlijk vooral ook weer veel te proeven. Vanavond moet alles perfect in orde zijn en moeten onze gasten zich in een bovengemiddeld restaurant wanen.

Om zes uur komen collega I. en collega M. in een soort Tiroler jurkjes aangewandeld. Zij zullen als gastvrouwen gaan fungeren en meteen is duidelijk dat ze een andere insteek hadden dan ik bedacht had. Er ontstaat een soort slapstickduo, zodat onze gasten niet alleen voorzien zijn van geweldig eten, maar ook van het nodige entertainment. Ook de afwasploeg is inmiddels binnen.

Nog een uur later arriveren onze eerste gasten, die worden ontvangen met ons aperitief Aperol Spritz. Dat had ik de dag ervoor op Taste of Amsterdam geproefd en dat was in de tijd dat oranje nog kon. Op ons terras krijgen ze een keur aan amuses voorgeschoteld. Het idee heb ik geleend van Restaurant 't Amsterdammertje in Loenen aan de Vecht: een wereldreis in amuses. Ook de basis van ons voorgerecht komt daarvandaan: tonijn en gegeleerde tomatenbouillon, mooi op het bord geplaatst met veel bijpassende garnituren en een saus op basis van crème fraîche en kruiden. Erbij schenken we een Viognier van Paul Mas.

M.'s grote moment is daar. Hij mag zijn sukade met structuren van knolselderij en pastinaak uitserveren. Gelukkig hebben we wat sukade over voor het keukenteam, want die is echt overheerlijk. Ook gaat hij geweldig samen met de Primitivo Menhir die het gerecht vergezelt.

Het nagerecht is geïnspireerd op de keuken van Bretelli in Weert en heeft hangop, ananas en chocolade als basis. Met een decoreerspuit maak ik het gerecht af door druppels mangocoulis kunstig op het bord te spuiten. Als ik daarmee klaar ben, kijk ik om om het totaalresultaat te bekijken. Dan blijkt dat een van de gastvrouwen met een doekje achter me aan is gekomen om de 'geknoeide druppels' van de borden te verwijderen! Goed bedoeld, maar ik kan weer van voren af aan beginnen. De Californische muskaatwijn Elektra past hier perfect bij. Ook die zouden bezoekers van Bretelli kunnen herkennen.

Als we het restaurant in lopen, zijn onze gasten zeer tevreden en overdonderd door het gastronomische geweld. De complimenten vliegen door de lucht, maar wij staan alweer in de keuken om wat friandises af te maken. Koffie wordt gezet en ik leg de laatste hand aan mijn bananenloempiaatjes en mijn eigen ananasbonbons, die sinds ik ze mee naar school nam vriendenmakers worden genoemd.

Achteraf kunnen we terugkijken op een fantastisch geslaagde dag, zowel het kook- als het eetgedeelte. Trio M., collega H. en ik zijn natuurlijk te boeken voor al uw feesten en partijen. Rest mij slechts nog onze sponsoren te bedanken: Keurslagerij Adriaans in Valkenswaard voor de prachtige sukade, vishandel Zwarthoed in Waalre voor het mooie stuk tonijn en slijterij Baken / 't Zwaantje in Valkenswaard voor de selectie en levering van de bijpassende wijnen die we bij de gerechten hebben kunnen serveren! Bedankt!

Treeswijkhoeve - Waalre

Hoe collega R. en ik bij de Treeswijkhoeve terechtkwamen heeft u allemaal HIER kunnen lezen. Vandaag iets meer over onze ervaringen.

Als we de parkeerplaats op willen rijden, wordt de weg geblokkeerd door een zakenmannerig type. Aan de kant gaan is blijkbaar geen optie voor hem. Waarschijnlijk ziet hij mijn auto niet eens, omdat die minimaal twee keer kleiner is dan de zijne. Duidelijk iemand die hier even de zoveelste zakenlunch komt wegwerken. Collega R. heeft hetzelfde opgelaten gevoel dat ik nog herken van mijn ´eerste keer´ bij Da Vinci. Hij heeft nog het beeld dat wij als ´twee middelbare-schoolleraartjes´ hier niet helemaal thuishoren. De blik die de zakenman ons toewerpt, zegt hetzelfde. Gelukkig kunnen wij de rest van de middag erg lachen om het steenkolenduits waarmee hij zijn klant toespreekt.

Genoeg over de anderen in de zaak! Wij worden, ook als leraartjes, natuurlijk keurig ontvangen en we krijgen een tafel in de tuin, met o.a. uitzicht op een citroenboom. De amuseparade begint. Eerst nog ´eenvoudig´ met op een hoge metalen pin gepresenteerde gemarineerde groenten, kroepoek van tomaat en basilicum met een mozzarelladipsaus, ook met tomaat en basilicum, en ontzettend lekkere olijven.

Daar blijft het niet bij. Er volgen nog twee kleine gerechtjes. Het eerste bestaat uit twee gedeelten: in een schaaltje liggen diverse structuurtjes van tomaat en parmezaanse kaas en op het dekseltje dat erbij hoort liggen een blokje zalm en verschillende bereidingen van komkommer. Vooral dat laatste is erg lekker. Het tweede gerechtje heeft buikspek in de basis met diverse garnituurtjes, waaronder een gefrituurde asperge. De opbouw is prachtig: de gerechten worden steeds mooier en we zijn prima opgewarmd voor het echte werk!

Het voorgerecht is kwartel. Met daarbij een marbré van ganzenlever en rookvlees. En asperges. Het is duidelijk dat het aspergeseizoen op z´n einde loopt, want bijna elk gerecht is ermee afgemaakt. Het lijkt of de kans nog even wordt benut ze te verwerken: mij hoor je niet klagen!

Over het tussengerecht wel een beetje. Maar dat gaat ook over kreeft en dat is nu eenmaal het lekkerste wat er is. De kreeft ligt in een kerriesaus die voor mij de smaak van de kreeft dusdanig overstemt dat ik de kreeft niet meer proef. Ook zitten er in de kreeft nog een paar baleintjes. Zoiets schijn je dan terug te moeten sturen, maar dat vind ik nog decadenter dan ´zomaar´ in je lunchpauze even in een sterrenrestaurant te gaan lunchen... Bij de kreeft wordt echter een gebakken oester geserveerd. Die maakt de kreeft helemaal goed. Die oester is echt het lekkerste dat ik deze middag te eten krijg. Ook de wijn erbij, uit het voor mij onbekende wijnland Portugal (ja, natuurlijk ken ik port), is erg goed.

Het hoofdgerecht: kalfsvlees met een fijne, krachtige jus, verschillende aardappelbereidingen, waaronder een pomme soufflé. Respect voor mensen die dat kunnen maken, want mij is het nog nooit gelukt. We proeven een heerlijk stukje sukade met een krokant korstje en wat bereidingen van tuinbonen.

Na de koffie met diverse zoete hapjes krijgen we een alleszins redelijke rekening gepresenteerd, waarna we terugkeren naar school om alle afgunstige blikken in ontvangst te nemen. Collega R. raakt maar niet uitgepraat over het fantastische eten. Volgend jaar weer?

Een ster zit in een klein hoekje

Ik zit dus in de ruimte waar ik werk als ik geen les geef. In de volksmond ook wel 1.21. Een altijd te warm hokje, waar doorgaans een weeïge lucht hangt. Gelieve geen causaal verband te zoeken tussen de eerste en de vorige zin van dit verhaal.

Dan gebeurt er iets wat mijn woensdag zal veranderen! Naast mij beëindigt collega R zijn correctiewerk, waarbij hij gekscherend een oneliner de ruimte in schalt: "Zo, mijn correctiewerk is klaar, hoe laat had jij ook alweer gereserveerd bij De Treeswijkhoeve?"

Ik hoor dat hij het niet serieus bedoelt, maar mijn zintuigen zijn tot in de puntjes gescherpt! Ik grap terug dat die reservering toch voor morgen was? De website van De Treeswijkhoeve heb ik er op dat moment al bijgenomen om openingstijden te controleren. Eigenlijk weten we allebei op dit moment in het gesprek al waar we morgen zullen eindigen.

We veinzen nog een kwartiertje dat het allemaal op een grap berust. Ik breng er nog tegenin dat ik morgen eigenlijk naar de Nepalese ambassade moet. Maar als ik schuif met afspraken, kan ik... hier een zangles verzetten... daar een doktersafspraak... dan kan ik woensdagmiddag wel vrijmaken...

Vandaag is het restaurant gesloten, dus ik probeer per e-mail te reserveren in plaats van telefonisch. Vlak voor ik op de verzendknop druk, kijken we elkaar nog één keer aan. We weten nog steeds niet van elkaar of we het daadwerkelijk menen, maar om ons daar druk over te maken is het al te laat: het bericht is verstuurd. Het ligt vast: ook al hebben we nog wat vergaderwerk voor de boeg, morgen luiden wij in stijl de zomervakantie in!

#hetkannog

"#hetkannog is trending topic op Twitter in Nederland, wat hou ik toch van dit landje!" hoor ik Giel Beelen over de radio roepen als ik 's ochtends naar mijn werk rijd. Nederland heeft blijkbaar opnieuw overtuigend verloren. Natuurlijk wist ik dat al, want die voetbaluitslagen NIET meekrijgen is onmogelijk. En ook al zullen veel Hollanders dat liever niet doen, ik neem u toch even mee terug naar gisteravond. En naar datzelfde begrip 'trending topic' dat Giel van ons land doet houden.

Als ik op Twitter kijk, is het een uur of half acht. Ruim een uur voor die allesbepalende wedstrijd. Zeven van de tien trending topics zijn gerelateerd aan het EK (en ik geef meteen toe, normaal is dat Justin Bieber, dus véél erger is dat niet), maar enkele daarvan getuigen alweer van die typisch Nederlandse arrogantie en vooral respectloosheid tegenover de tegenstander. Het treurigste wat ertussen staat is #alleduitserszijnhomo. Regelmatig komen er WOII-gerelateerde tweets langs. Ik ben de laatste die vindt dat je altijd politiek correct moet zijn, maar het zegt wel iets over Nederland.

Naïef als ik niet ben, kijk even tussen de trending topics in Duitsland; die zullen immers dezelfde onaardige dingen over ons zeggen. Ik ben echter niet echt verbaasd als ik zie dat zij daar slechts onschuldige zaken hebben staan, zoals #Holländer en #Niederlande. Als ik erop klik, zie ik natuurlijk strijdvaardige kreten tegen Nederland, maar slechts een marginale hoeveelheid denigrerende opmerkingen over ons land.

Het mooiste beeld geeft Twitter rond 21:08. Duitsland knalt blijkbaar de eerste erin en meteen is #alleduitserszijnhomo verdwenen. Ik zie heel Nederland wit wegtrekken in de kroegen en zich iets nederiger opstellen. Het wordt 2-0. Justin Bieber keert terug tussen de trending topics. Kwart over tien heeft Nederland echter nog een laatste opleving. Een of andere Van Persie, over wiens wel of niet opstellen zestien miljoen bondscoaches een mening hebben, maakt er 2-1 van. Niet eens een gelijkmaker. Meteen denken Nederlandse voetballiefhebbers alweer op winst te staan. Als trending topic zien we meteen #DerUntergang terug.

Nu vind ik dat hele voetbalfeestje sowieso een hypocriet gebeuren. Ineens houden we allemaal van elkaar en omhelzen we elkaar bij elk doelpunt, terwijl in dit land dat om de een of andere reden bekend staat om zijn tolerantie (#alleduitserszijnhomo!), homo's en buitenlanders weer steeds meer in het nauw worden gedreven en 15% van de inwoners op de PVV stemt.

Holland heeft een les in nederigheid gehad. De bekende Nederlandse wij-winnen-toch-welarrogantie heeft in elk geval zijn tweede klap opgelopen, maar het zal weinig helpen. Zondag zal precies hetzelfde verlopen. Het is nog afwachten wat de trending topics zullen worden, want met Portugal hebben we niet recentelijk in oorlog gelegen. Met Duitsland is dat immers pas 67 jaar geleden...

Moeten wij insecten eten?

Regelmatig komt het eten van insecten langs in de media. Onheilspredikers roepen om het hardst dat we nu alvast moeten wennen aan het eten van insecten. Argumenten daarvoor zijn er legio. Het is de oplossing van het wereldvoedselprobleem. Insecten kweken is veel minder belastend voor de aarde dan het houden van vee. Over een aantal jaar kúnnen we niet meer anders. Om mensen die daarvoor open staan op de juiste weg te helpen, kwam er een dikke maand geleden Het insectenkookboek uit.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik niet vies ben van zo'n experimentje. Iedereen die dat niet van mij wist, zou eens een exemplaar van Hapje Hond? moeten bestellen, maar dat natuurlijk geheel terzijde. Over de hele wereld at ik rupsen, sprinkhanen, tarantula's en krekels, dus dit boek moest ik hebben. Gelukkig was daar Ramona die het al als mooie verrassing besteld had, voor ik überhaupt lucht had gekregen van het bestaan van dit mooie boek.

Naast allerhande recepten met insecten, lees je in Het insectenkookboek over het eten van insecten over de hele wereld. Veel van wat erin staat wist ik al, maar met verbazing heb ik zitten kijken naar het ontleden van een grote vlinder om alleen de krop over te houden, omdat die zo lekker zoet is. Alle verhalen worden begeleid door prachtige foto's, die voor sommigen wellicht té duidelijk weergeven waar het boek over gaat.

Het aantal verschillende soorten insecten in de recepten is helaas zeer beperkt. Je zult slechts gerechten vinden met sprinkhanen, meelwormen en buffalowormen. Ik weet dat er in Nederland niks anders te krijgen is voor consumptie, maar toch vind ik dat jammer. Desalniettemin werd ik zeer enthousiast en begon ik op internet bedrijven die insecten verkopen met elkaar te vergelijken. Op dat moment werd me duidelijk waarom voorlopig weinig mensen zullen overstappen op deze kleine kriebelaars.

Natuurlijk zullen velen zich moeilijk over de drempel heen kunnen zetten zo'n beest in hun mond te steken. Er is echter meer wat mensen zal tegenhouden. De goedkoopste aanbieder die ik kan vinden, vraagt voor een bakje meelwormen 4,85. En bakje buffalowormen kost 5,90 en voor een bakje sprinkhanen betaal je zelfs 9,95! Een bakje bevat 50 gram. Rekent u even mee? Ik neem de goedkoopste even als voorbeeld. Als ik 500 gram meelwormen wil hebben, dan betaal ik daar dus ruim ACHTENVEERTIG euro voor! De laatste keer dat ik bij de visboer wegliep met een kreeft van 500 gram, betaalde ik daar 23 euro voor.

Insecten zijn dus wellicht een onmisbare bron van voedingsstoffen in de toekomst, maar vooralsnog vormen ze een absurd geprijsd luxeproduct, dat twee keer duurder is dan verse kreeft! Ik zou komend jaar minder gaan werken om me meer op schrijven te kunnen storten, maar momenteel overweeg ik eigenlijk om mijn vrijgekomen tijd te gaan investeren in een insectenkwekerij: daar zit goud in!

Mijn excuses aan eenieder die na het zien van het boven gelinkte filmpje geen roze koeken en Smarties meer lust...

Taste of Amsterdam

Slechts een jaar of acht geleden, met name in de tijd dat ik elk concert van After Forever bezocht, struinde ik heel Nederland en Vlaanderen af om muziekfestivals te bezoeken. Zeker in Nederland zijn er weinig festivals waar ik nooit ben geweest. Hoewel ik nog steeds graag een metalnummertje mag luisteren, ga ik er niet meer voor naar festivals. Gelukkig kwam ik er begin dit jaar achter dat er ook festivals bestaan op gastronomische gebied. Het Preuvenemint kende ik wel, maar vorige week vrijdag ontdekte ik Taste of Amsterdam.

Vanuit mijn werk haastte ik me om in de trein te komen, omdat ik wist dat er maar weinig speling was: 17:45 móesten we daar zijn voor een kookdemonstratie van helden Julius Jaspers en Robert Kranenborg. De NS zorgde er helaas voor dat we daar om kwart over zes pas aan kwamen kakken, waardoor we nog net konden proeven wat ze gemaakt hadden. De 'zure kip' deed voor mij helaas zijn naam iets te veel eer aan. We willen even wachten op de volgende demonstratie met o.a. Alain Caron, maar het geluid begeeft het en wordt de eerstkomende tijd niet hersteld.

We maken een wandeling terug naar de ingang, vanwege het zeevruchtenrestaurant aldaar, ook o.a. onder leiding van Julius Jaspers. Ramona gaat voor een coquille en ik neem drie oesters. Rauw had ik die nog nooit gehad, dus eindelijk was ik in de gelegenheid om dat te proeven. Veel mensen met ervaring die ik ken, beschrijven dit als 'niet meer dan een rochel in een schelp', maar ik ben toch erg blij dat er ik drie heb in plaats van één!

In het Taste Theater wonen we een wijnproefsessie bij door het tijdschrijft Winelife. Op een smaakvolle manier wordt ons inzichtelijk gemaakt hoe dezelfde klassieke Franse druivenrassen uit verschillende landen voor verschillende (en zeker niet slechtere) smaken en kwaliteiten zorgen. Jammer is alleen dat we hierbij een lezing krijgen van de minst inspirerende spreker die ik in tijden ben tegengekomen. Hij weet duidelijk veel over de geschiedenis van wijn, maar eens te meer blijkt maar weer dat lesgeven echt een vak is.

We gaan naar diverse lezingen, waarvan die van Vlaamse barbecuegoeroe en wereldkampioen BBQ Peter de Clercq de interessantste is. Hij maakt tijdens zijn verhaal oesters, zeebaars en coquilles op de barbecue klaar, die we tussendoor mogen proeven. Heerlijk! De lezingen zijn af en toe moeilijk te volgen omdat op de achtergrond Ramon Beuk staat te bewijzen dat hij een showmannetje is in plaats van een kok, maar met name Ramona is zo onder de indruk van chef De Clercq dat we besluiten zeker zijn restaurant Elckerlijc in Maldegem een keer een bezoek te brengen. Niet alleen omdat ik de naam zo mooi vind!

We doen nog wat inkopen: ezels- en eendenworst, lekkere broden, en een mandje cress-soorten. Daar was ik al lang naar op zoek, maar de enige winkel voor particulieren ligt in Amstelveen, dus ik was blij hier wat mee te kunnen nemen. We eten een proeverij bij restaurant Lute, omdat daar scheermessen op de kaart staan en die heb ik ook nog nooit gegeten. Ik geloof dat ik op basis daarvan mijn logje over de vijf lekkerste dingen moet aanpassen. Dit zijn de lekkerste schelpdieren die ik ken. Nou okee dan, samen met coquilles.

Tijd om te gaan. Ik had van tevoren verwacht dat het hier zou overlopen van mensen die zich willen profileren als culinair deskundigen. Van die mensen die naar sterrenrestaurants gaan om zelf te beoordelen of die sterren wel verdiend zijn en bij voorbaat een negatieve houding hebben. Van die mensen die bij het wijn proeven praten over afdronk en bouquet en finale, maar geen flauw idee hebben hoe je tannine herkent. Dat idee klopte enigszins. Je hoort regelmatig dit snobistische geblaat om je heen, maar gelukkig is er en meerderheid gewoon daar om te genieten en niet om gezien en gehoord te worden. Ik ben volgend jaar zeker weer van de partij!